Dagboek

26 juli 2007

Bijna een jaar heb ik hier niks meer geschreven. Een jaar waarin ik volop aan het verwerken ben geweest en een belangrijk gedeelte daarvan had met jou te maken. Er bleek meer, zoveel meer pijn, verdriet en gemis te zitten dan ik ooit voor mogelijk had gehouden!

Het was zo moeilijk om de waarheid onder ogen te komen en te moeten accepteren dat jij niet meer leeft. Dat ik moeder ben, maar mijn kind niet in mijn armen kan houden. Dat jij bent vermoord en mij zoiets verschrikkelijks is aangedaan. Het was jarenlang te moeilijk, te pijnlijk om te kunnen dragen. En toen alle gevoelens los begonnen te komen, leek het zelfs onmogelijk! Ik was ook bang voor de verwerking, bang dat het zou betekenen dat alles wat ik nog van jou heb (het gemis) zou verdwijnen en ik helemaal niets tastbaars meer van je zou hebben! Dat hield me lang tegen om het onder ogen te durven komen.

Maar langzaam maar zeker werd het tijd om ervoor te kiezen mijn leven weer op te pakken. En daarvoor moest ik wel dwars door de pijn heen en daarmee ook door het verschrikkelijke gemis.. en wat heeft het een pijn gedaan. Alles heb ik weer opnieuw beleefd. Hoe je verwekt bent, de vreselijke en tegelijk zo mooie tijd van de zwangerschap en de walgelijke manier waarop jouw leven eindigde en daarmee ook tegelijkertijd een beetje het mijne...
Ik ben er doorheen gegaan, ik heb gehuild en geschreeuwd en er waren momenten dat ik dacht dat ik het niet zou kunnen dragen. Dat het inderdaad teveel zou zijn. Dat jouw dood mij ook echt gedood had van binnen. Maar ik begon langzaam te merken, dat hoe meer ik huilde, des te meer ruimte kwam er in mijn hart voor de mooie herinneringen en gevoelens rondom jou. Steeds meer liefde begon ik te voelen, steeds meer dankbaarheid voordat ik jouw moeder mag zijn, dat ik je een paar maanden heb mogen dragen en heb mogen kennen!
En dat werd mijn kracht om door te gaan en ik werd sterker en sterker. En uiteindelijk ben ik zover gekomen dat ik alles wat is gebeurd geaccepteerd heb. Dat ik er rust in heb gevonden. Niet dat ik jouw niet meer mis.. oh dat doe ik nog elke dag verschrikkelijk! En mijn dochter zul je altijd blijven. Maar ik kan en durf weer verder met mijn leven, mét alle herinneringen en gevoelens rondom jou. Het mag er nu allemaal zijn en het heeft een dragelijk plekje gekregen.

Een nieuw leven staat voor mijn deur. Net gestopt met therapie, over een week ga ik trouwen en wie weet mogen we van Hem ooit kinderen ontvangen. Maar jij blijft mijn kleine Esther, mijn eerste kindje, mijn oudste dochter. Voor altijd in mijn hart, onafscheidelijk met elkaar verbonden. Nog steeds hou ik elke dag meer van je en mis ik je meer! Maar ik vind rust in het zeker weten dat ik je op een dag weer zal zien. Tot dan lieverd!

25 september 2006

Voorzichtig durf ik het tegen mezelf te zeggen, durf ik mezelf te confronteren met de harde waarheid.
Jouw dood was niet zomaar een ongeluk, jouw dood kwam niet door een vlaag van woede.. jij bent doelbewust vermoord, jij mocht niet leven.
En je was niet eens van hem... maar toch nam hij je leven.

Ik kan het niet verkroppen... kan de waarheid amper geloven.
Maar de tijd van ontkennen is voorbij.
Hij begint van zijn voetstuk af te vallen, hij pakte jou van mij af en zo'n iemand wil en kan ik niet langer 'beschermen'.

Ik ben weer gaan praten, gaan delen over jou.
Alle pijn, al het verdriet komt nu los.
Maar ook de waarheid, want waarom zou ik ook langer de schuld op me nemen voor iets wat ik niet heb gedaan en niet heb kunnen voorkomen?
Jij weet toch wel hoe het zit.

23 juni 2006

Het knuffeltje wat ik destijds voor je kocht en wat je van me zou krijgen wanneer je gezond en wel uit moeders buik zou komen.
Helaas heb ik het je nooit kunnen geven, dus koester ik het elke dag.

In therapie ben ik nu weer met je bezig. De vreselijke pijn die ik voel over de manier waarop je moest sterven en dat ik je moet missen.
Soms is het haast ondraaglijk en ik weet ook even echt niet meer hoe of wat...
Maar ik zal niet opgeven. Niet na alle strijd die ik al heb gevoerd. Niet na alle kracht die jij me hebt gegeven.

En jou neem ik overal met me mee. In mijn hart en tastbaar in dit voor jou bestemde knuffeltje.

27 februari 2006

De afgelopen vier maanden zijn ontzettend zwaar geweest en tegelijk zoveel mooier dan alle voorgaande jaren dat ik hier doorheen moest.
In therapie vertelde ik over jou en daar werd zo ontzettend lief en begripvol op gereageerd. Ik werd geloofd en jij werd erkent. Voor het eerst had ik écht het gevoel dat ik het niet allemaal alleen hoefde te doen. De groep en de begeleiding was er voor me als ik dat nodig had en ik durfde ook steeds beter om die hulp te vragen.
Vorige week heb ik echt het hele verhaal van jou verteld. Het vreselijke begin, de geweldig mooie maanden met jou in mijn buik, en het uiteindelijke verlies door diegene die vond dat jij niet mocht leven. Ik heb durven vertellen hoeveel ik van je hou en dat je nog iedere dag mijn kracht bent om door te gaan. Zo ervaar ik dat ook echt.
Dit jaar is het eigenlijk ook voor het eerst dat alle gevoelens er voor mezelf ook mogen zijn. Alle pijn en al het verdriet wat ik eerder niet toe durfde te laten, dat laat ik nu beetje bij beetje toe. Het is verschrikkelijk zwaar, nu ik voel hoeveel daarvan ik al die jaren heb weggestopt. Ik was ook bang dat het mijn positieve gevoelens zou overschaduwen, maar ik heb gemerkt dat echt werkelijk niets ervoor kan zorgen dat ik minder voor je voel als wat ik doe. En dat voelt heel sterk!
Deze week ga ik jouw sterven weer herdenken. En dit keer temidden van een groep hele lieve mensen. Zij helpen me door de dag heen en samen staan we stil bij wat er is gebeurd en tegelijk wat voor een groot wonder jij bent! Het wordt geen gemakkelijke week, maar ik voel je weer heel dichtbij en ik weet dat ik ook hiervoor de kracht weer zal vinden.
Ik hou van je lieverd... voor altijd!

14 december 2005

Afgelopen 6 november begon weer die periode van extra veel herinneringen en herdenken. De brute manier waarop je verwekt werd, de liefde waarmee ik je gedragen hebt totdat het me ontnomen werd... De vier maanden van je korte leventje flitsen aan me voorbij. Ik sta er bij stil, soms ook juist niet... Pijnlijke herinneringen wisselen zich met prachtige af en de balans daarin is eventjes ver te zoeken.
Mama weet zich niet goed raad met al deze gevoelens, die dit jaar sterker zijn dan ooit tevoren. Ik kan het allemaal nu gelukkig delen, wat fijn is maar wat ook heel erg veel los maakt.
Ik mis je zo verschrikkelijk... en ik kan wel gillen en huilen maar het brengt je niet terug en het maakt niet goed wat er allemaal gebeurde. Jij bent niet hier en dat doet zo'n pijn.
Al weet ik dat je veilig bent daar boven bij God. En al weet ik dat de dag zal komen dat ik je weer zie!
Maar toch... ik mis je lieve Esther!

2 augustus 2005

Het ene leven eindigt, het andere begint..
Gods prachtige werk gaat door, dat bleek vandaag uit het blijde nieuws wat ik hoorde. Jij krijgt als alles goed mag gaan een neefje of nichtje en ik word voor het eerst tante in april 2006!
Een piepklein mensje groeit diep verscholen in mijn schoonzus haar buik. Nog zo puur, klein en kwetsbaar. Maar een meesterwerk van God zelf en ontzettend kostbaar. Net als jij ooit.
Juist in deze periode dat ik denk aan wat ik gehad had als jij was blijven leven, doet dit nieuws me ontzettend goed. Het laat me vooruit kijken in plaats van achteruit. Het laat me ook kijken naar die prachtige 16 weken die ik met jou had, waarbij ik je voelde in mijn buik en al die jaren tot en met de dag van vandaag dat ik van je hield! Tegelijk weet ik dat die grote God ook voor jou zorgt. Hoe je ook uit mijn leven bent verdwenen, uit Zijn oog ben jij nooit verdwenen. Integendeel, jij mag bij Hem zijn en beter dan dat had ik je hier op aarde nooit kunnen bieden!

Ik weet dat de komende tijd confronterend voor me zal worden, maar ik ga die strijd graag aan. Nieuw leven... het doet me weer beseffen wat voor kostbaars ik in handen heb gehad en wat voor rijkdom er nog steeds in mijn hart zit. Want jij bent het die me weer dichtbij God hebt gebracht, door jij kon ik weer Zijn liefde voelen. Ik heb met jou niks verloren, alleen maar gewonnen.
Ik besef het me weer helemaal. Ik voel het pure geluk van toen weer door me heen stromen. Het is tijd om het verleden los te laten, maar de mooie gedachten aan jou gaan mee mijn verre toekomst in!

30 juli 2005

Vandaag is Esthers uitgerekende datum. Als de zwangerschap goed was verlopen, had ze nu ongeveer geboren moeten worden.
Een dag waar ik elk jaar bewust of onbewust altijd eventjes bij stil sta. Vol dubbele gevoelens.. zoals altijd als ik aan haar terug denk..
Want hoe anders had mijn leven eruit gezien als ze echt was geboren?
Maar hoe graag zou ik dat er niet allemaal voor over hebben...

Het is zo'n dag dat ik geen raad weet met mijn gevoelens, dat ik overloop van herinneringen.. pijn maar ook veel warme gevoelens. Ik vind het heel moeilijk om te delen, niet zozeer omdat ik me ervoor schaam (dat komt voornamelijk door de reden van de zwangerschap) maar omdat ik vaak denk dat toch niemand begrijpt wat Esther voor me betekend. Dat ik echt zoveel hou van mijn kindje..
Ik heb ook nog altijd de automatisch reactie om over haar te zwijgen, om haar voor mezelf te houden. Het was toen mijn geheim en zo voelt het soms nog.
Toch wou ik er eventjes wat over kwijt.. omdat ik er sowieso veel mee bezig ben momenteel. Helaas ook veel met de herinneringen aan de verkrachtingen door de twee daders, maar dat zit er nou eenmaal onlosmakelijk aan vast.. ik wou dat het anders was, maar ik wil wel meer.. ik wil Esther terug bijvoorbeeld..
Onmogelijke gedachte.. alhoewel, ik weet zeker dat God haar bewaard, net zolang tot het mijn tijd is en we elkaar weer zullen zien.

15 juni 2005

De datum dat je geboren had moeten worden, 7 jaar geleden, nadert alweer snel. Het klinkt alweer zo lang geleden allemaal, maar het lijkt nog als de dag van gisteren. Ik zal het niet vergeten, wil dat ook niet!
Behalve het verdriet, bracht jij me zo onvoorstelbaar veel geluk. Een gevoel wat zelfs bij jouw sterven niet verdween, maar alleen maar krachtiger werd!
Gelukkig weet ik dat je veilig bent, bij God. Hij geeft me keer op keer die zekerheid, als ik het aan Hem vraag. Hij houdt nog zoveel meer van je dan ik ooit zal kunnen, en bij Hem kan niemand je ooit nog kwaad doen. Niemand kan jou meer van mij afnemen.
Maar ik mis je hier bij me, ik mis je verschrikkelijk. Een gevoel wat niet in woorden uit te drukken is. Van alles wat me is overkomen, was jou verliezen het allerergste... Voor je verjaardag kan ik je niet echt iets geven, maar deze website is speciaal voor jou.
Ik weet niet hoe het in de hemel is, ik weet niet wat je hoort of ziet.. maar onze harten hebben elkaar nooit verlaten, want wat God ooit samenbracht zal nooit gescheiden worden, ook niet door de dood!

Weet dat ik van je hou lieverd, ongelovelijk veel!
Liefs van mama.