Dit is mijn nieuwe
website voor Esther.
Op de vorige website voelde ik me niet meer veilig genoeg en bovendien wou
ik nu echt een volledig zelfgemaakte site voor haar maken, waar ik prettiger
mee kan werken.
Ook is het verhaal nu completer, omdat herinneringen duidelijker zijn
geworden.
Tegelijk zijn echte details om veiligheidsredenen verdwenen.
Daarom nu puur en alleen het verhaal van Esther.
Mijn verhaal rondom Esther begint in
november 1997.
Ik was op dat moment 14 jaar oud. Elke week hadden we met de klas gymles in
een gebouwtje die een stukje van de school afstond.
Het was de 6e van die maand toen ik alleen naar dat gebouw toe liep. In
gedachten verzonken slenterde ik het stuk die kant op... had eerst niet eens
door dat er op een bepaald moment iemand naast me kwam lopen. Pas toen toen
hij me niet verder inhaalde, schrok ik op uit mijn gepeins en keek hem aan.
Een onbekende jongen die ik een paar jaar ouder als mijzelf schatte. Hij
keek me aan en begon wat dingen te vragen, hoe ik heette, op welke school ik
zat... op alles gaf ik hem uiteraard geen antwoord, maar zocht er verder
niet iets heel ergs achter, vond het gewoon irritant en probeerde hem te
negeren.
Toen kwam ik bij de gymzaal aan, zei dat ik daar moest wezen en was blij
toen ik naar binnen kon glippen en van hem af was...
Na de les moest ik van de leraar nog even helpen opruimen, wat altijd iemand
moest doen. Toen ik daarmee klaar was en mij ging omkleden, was bijna
iedereen al klaar en geleidelijk aan bleef ik alleen over in de kleedkamer.
Enkelen hadden nog aangeboden op me te wachten, maar ik wou ook alleen terug
lopen -om nog wat na te denken- en dus waren ze alvast gegaan.
Ik kleedde me verder om, toen ik ineens de deur van de kleedkamer weer open
en dicht hoorde gaan. Dacht eerst dat één van de meiden wat vergeten was,
maar toen ik opkeek bleek het diezelfde jongen te zijn als ik op de heenweg
was tegengekomen...
Toen is het gebeurd, ik werd daar in de
kleedkamer door hem, met een mes op mijn keel, verkracht en bloedend achter
gelaten.
De volgende week had ik weer gym in diezelfde gymzaal. Ik besefte eigenlijk
niet wat er was gebeurd, wou het ergens gewoon niet weten. Liep diezelfde
route weer alleen en weer kwam die jongen naar me toe. Alleen dit keer begon
hij onmiddellijk te dreigen dat ik na de gymles achter het gebouw moest
komen (daar kan niemand je zien) en dat hij me zou vermoorden als ik iemand
ook maar iets hierover vertelde.
Ik was voor dit alles ook al twee jaar slachtoffer van seksueel misbruik
geweest en wist niet beter dan te zwijgen en te gehoorzamen... dus na de
gymles kwam ik achter het gebouwtje waar hij al op me stond te wachten. En
niet veel later kwam er ook een tweede jongen bij, iemand die hij blijkbaar
kende.. zelfde leeftijd ongeveer.
Ze hebben me allebei verkracht. En voortaan elke keer na de gymles, zo'n 5 à
6 weken achter elkaar. Ik had op zich wel contacten in de klas, maar ze
mistten me niet gauw en met wat smoesjes had niemand ooit iets door.
Op school ging het in die tijd echt
vreselijk slecht. Slechts één leraar had door dat er iets met mij aan de
hand was en vroeg er heel direct naar, maar op dat moment was het onmogelijk
iets te vertellen en stootte ik hem zo hard mogelijk van me af.
Uiteindelijk moest ik tegen de kerstvakantie van school af en een niveau
lager, wat betekende dat ik ook naar een andere school moest. Hier had het
eerdere seksueel misbruik plaatsgevonden en helaas begon dit weer direct
opnieuw.
Ik zat net weer op die school, toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Mijn
menstruatie bleef uit, ik was veel misselijk en moe, ik voelde me anders...
ik wist het gewoon vrij snel.
Natuurlijk brak de paniek me aan alle kanten uit, maar ik zat gevangen.
Helemaal omdat ik opnieuw in een situatie van misbruik zat. Ik vertrouwde
niemand en wist dat ik alles moest uitleggen als ik iets vertelde, dus zei
ik niets tegen niemand. Dat was afschuwelijk eenzaam, maar ik had geen
keuze, of ik zag die op dat moment niet.
De weken verstreken en ik probeerde zo hard mogelijk om er niet aan te
denken, misschien zou het dan wel vanzelf weer weggaan. Ik wist zo jong ook
nauwelijks wat me overkwam.
Toch begon er geleidelijk aan wat te veranderen in mijn gevoel...
Ik had tot op dat moment weinig
gevoeld, omdat ik door het misbruik mijn gevoel had afgesloten voor alles,
zowel negatief als positief. Maar toen begonnen er wel gevoelens door te
sijpelen en het verwarde me gigantisch dat het fijne, warme gevoelens waren
richting mijn groter wordende kindje. Regelmatig merkte ik dat ik met mijn
hand over mijn buik ging en dan een golf van tederheid voelde,
moederliefde..
Ik probeerde dit hardhandig te overschreeuwen met boosheid en haat. Ik
kraste mezelf enorm en deed me ook op andere manieren pijn, lichamelijk en
geestelijk. Ik zei hatelijke woorden tegen mijn kindje, maar diep van binnen
wist ik dat ik haar niet haatte.
Maar het gevoel "houden van" was een emotie die ik tot op dat moment nooit
had gekend in mijn hele leven. Ik wist niet dat positieve gevoelens goed
waren.
Ik kende alleen de negatieve gevoelens, daar was ik mee vertrouwd.
Daarom was het zo verwarrend en ik heb nog nooit zo'n chaos in mijn hart
gevoeld!
Toen uiteindelijk mijn buik groeide en mijn kindje de eerste, voelbare
bewegingen begon te maken kreeg ik een gevoel die ik zeker nooit had gekend
maar ook nooit meer wou kwijt raken: dit wezentje was van mij en ik wou haar
niet kwijt!
Maar toen op een middag werd ik weer misbruikt, iets waar ik me
normaal niet tegen verzette.. uit angst voor alle bedreigingen en
mishandelingen die ik dan kon verwachten. Maar toen de handen over mijn buik
gingen, was ik zó bang dat de bewegingen van mijn onrustige kindje opgemerkt
zouden worden dat ik niets anders kon dan die handen van me afslaan. Ik was
als de dood dat iemand mijn kindje wat zou doen! Aan mij mochten ze komen,
met mij mochten ze alles doen wat ze wilden, maar aan mijn kindje kwam
niemand!
Echter, dit werd me niet in dank afgenomen... ik was "brutaal" en dat werd
onmiddellijk afgestraft met een harde vuist die onderin mijn buik belande,,,
Mijn eerst zo druk woelend kindje was plotseling helemaal stil. Het was
haast alsof al het geluid uit de wereld was verdwenen, zo afschuwelijk was
die stilte die ik toen hoorde en vooral voelde. Ik wist onmiddellijk wat dit
betekende... en ik voelde voor het eerst in mijn leven enorme woede die niet
op mezelf gericht was! Maar wat kon ik er nog mee..
Later zou ik erachter komen dat hij dit alles niet zozeer deed omdat ik
brutaal was, maar dat hij doelbewust daar heeft geslagen....
Twee dagen later was het 2 maart 1998, 's nachts een uur of 2.
Nog altijd zo vreselijk stil, maar nog niets gebeurd verder. Ik had geen
idee wat ik moest doen en eigenlijk wou ik niks doen, want nu bleef mijn
kindje tenminste voor altijd in mijn buik en zou nooit iemand erachter
komen. Het enige wat ik moest doen, was mijn inmiddels gegroeide buik
bedekken maar ik bedekte mijn lijf sowieso al meer dan nodig was.
Ik lag wakker, slapen deed ik al nooit, en voelde me extra onrustig die
nacht. Af en toe wat vage pijn onderin mijn buik en het leek soms alsof ik
vocht verloor maar ik probeerde het te negeren. Tot in één keer de pijn zo
fel werd dat ik overeind schoot en even niet wist waar ik dekking moest
zoeken. Het was alsof ik doormidden scheurde en hoewel ik geen enkel
verstand had van zaken, wist ik zo ongeveer wat er aan de hand was.
Ik ben naar beneden, naar de wc gegaan, waar ik op ben gaan zitten. Want nu
vloeide ik behoorlijk, het bleek bloed te zijn.
Ik was in paniek, niet goed wetend wat te doen. Ik had wel een vermoeden wat
er aan de hand was, of eigenlijk wist ik dat wel zeker, maar had geen idee
wat ik ermee aan moest.
Bovendien ging het allemaal zo snel en besefte ik nauwelijks wat er allemaal
met me gebeurde in die tijd.
Toen ik een poosje op de wc zat werden de krampen in mijn buik geleidelijk
aan erger en erger tot een vreselijke pijn mijn lichaam uiteen leek te
spatten. Ik wist dat ik mijn kindje aan het verliezen was, het voelde als
een soort bevalling.. maar veel te vroeg.
Na een tijdje ebde de grootste pijn langzaam weg en ik durfde me lange tijd
niet te bewegen, durfde niet met eigen ogen te zien dat ik daadwerkelijk
mijn kindje was verloren.
Toch besloot ik uiteindelijk wel te kijken, want ik besefte me in alle chaos
wel dat dit waarschijnlijk de eerste en enige keer zou zijn dat ik mijn
kindje zou zien.
Toen ik opstond en keek was de eerste aanblik onsmakelijk, maar het viel me
eigenlijk nauwelijks op.. alles wat ik op dat moment zag was een heel klein
mensje, met alles erop en eraan.. zo'n 15 centimeter groot, compleet met
vingertjes en teentjes en een nog ietwat doorschijnende huid. Aarzelend en
bevend heb ik mijn hand uitgestoken en het kindje aangeraakt en heel
voorzichtig bekeken... voor zover ik het kon zien was mijn kindje zeer
waarschijnlijk een meisje en dat was iets wat ik eigenlijk al al die tijd
had geweten.
Haar huidje voelde zo kwetsbaar, maar ze was zo ontzettend mooi en lief!
Voor het eerst in jaren wist ik weer wat huilen was, ik heb ongelofelijk
hard en lang staan huilen want ik besefte me nu pas echt dat ze dood was.
De tijd tikte verder, ik begon me weer
af te vragen wat ik nu moest doen. Mijn kindje lag in de wc, ik kon toch
onmogelijk..... maar wat moest ik anders doen zonder dat iemand het zou
merken? Ik kreeg weinig tijd om hierover na te denken, want op dat moment
kwam er iemand in huis naar beneden om naar de wc te gaan. Ik zag geen
andere optie meer, fluisterde 'het spijt me meisje' en trok door... zeer
onmenselijk voor iemand waar ik zoveel van hield, maar het kon niet anders
op dat moment.
Ik ben zwijgend weer mijn bed
ingedoken, had me zelfs tijdens al die jaren nog nooit zo leeg en alleen
gevoeld. Nu was me niet alleen figuurlijk van alles afgenomen, dit maal was
het letterlijk. Het was te veel voor me en vanaf die dag heb ik me totaal
afgesloten van alles en iedereen. Ik praatte niet meer, voelde het misbruik
en het pesten in diezelfde periode niet meer. Had geen emoties meer... het
werd allemaal één zwart gat waarin ik alles begon weg te stoppen en te
vergeten.
Pas 5 jaar later zouden de eerste herinneringen langzaamaan weer binnen
sijpelen en zou ik voor het eerst iemand vertellen over alles wat er was
gebeurd. Toen besloot ik haar ook haar naam te geven, omdat ze niet 'iets'
was maar een uniek persoon.
Inmiddels weten de mensen om me heen het, maar nog altijd kan ik er
nauwelijks over praten. De woorden blijven in mijn keel hangen. Terwijl de
pijn nooit minder is geworden, maar nog elke dag net zo fel is. Daarom
besloot ik op een gegeven moment een website voor haar te maken, zodat mijn
gevoel toch een uitweg had..
Dit is het verhaal van Esther en
tegelijk een stukje van mijn eigen verhaal.
De dood kan niet scheiden wat God samen bracht.
Ook een situatie als deze kon krachtige moederliefde niet tegenhouden.
Ik geloof dat ik Esther weer mag zien op het moment dat ik zelf zal sterven
en naar God toe ga. Dat is mijn hoop, mijn kracht en ook mijn troost.. te
weten dat ze daarboven veilig is en niet dood is maar leeft! En dat God er
voor me is in de pijn die ik nu heb.
Lieve Esther, ik hou van je!